Lubię II

Lubię ten stan

Kiedy słowo samo się kreśli  

Myślami w powijakach zaspanymi

Co nie dowierzają jeszcze że zaraz pępowinę od duszy odgryzą

sobie tylko własną poezją

Lubię ten stan

Kiedy niby-to-cisza dyktuje ręce ruch ostrzenia ołówka i papieru namaszczania

Bladego z braku treści

Lubię tę chwilę kiedy anioła stróża mego zakichaną mądralę

Do zagubionego diabła posyłam

I wolna od przykazań bluźnię, bałwochwalę czy Bogu dziękuję sam na sam

Lubię tę burzę

Zapytań przeklętych czy

Zaklęć pytających o

Metafory

Poranka, snu, świtu, nocy

Miłości platonicznej i cielesnej

Pokus i obłąkania z niepokoju co spać mi nie pozwalają

A o snach pisać karzą jednak...

…Lubię ten spokój

Kiedy już po wszystkim jest

I spod oka patrzę

Jak moje alter ego w ozłoconej ramie

Kolorowy szal wiąże wokół poplątanych włosów

Palcami o czerwonych paznokciach.

Lubię.

Znowu coś lubię.

Bo tak.

Oxalá, o Carnaval aconteça, oxalá!

Oxalá, me passe a dôr de cabeça, oxalá
Oxalá, o passo não me esmoreça;

Oxalá, o Carnaval aconteça, oxalá,
Oxalá, o povo nonca se esqueça;

Oxalá, eu não ande sem cuidado,
Oxalá eu não passe um mau bocado;
Oxalá, eu não faça tudo à pressa,
Oxalá, meu Futuro aconteça

Oxalá, que a vida me corra bem, oxalá
Oxalá, que a tua vida também;

Oxalá, o Carnaval aconteça, oxalá
Oxalá, o povo nunca se esqueça;

Oxalá, o tempo passe, hora a hora,
Oxalá, que ninguém se vá embora,
Oxalá, se aproxime o Carnaval,
Oxalá, tudo corra, menos mal

Puertas abiertas

Cisza

Trwaj ciszo

W spokoju codziennym jak słońce 

Którym zaspana wiosna obłaskawia

Zmrożone serca

Trwaj ciszo taka pochlebna

Poszepcz mi jeszcze o harmonii względnej i powszedniej

I o tym

Że tak właśnie być powinno

Że to normalne

że szafy w pośpiechu nie zamknęłam

Że książkę gdzieś pozostawiłam

Otwartą na zdaniu co błyszczy jak niezapowiedziany dobry znak

Że to normalne

Że byle jak składam prześcieradło

Biodrem domykam szufladę

Od niechcenia

Że na podłodze siedzę i gołe mam nogi

Czy włosy w nieładzie

Że to normalne

Że w bezruchu gonię myśli palcem nie kiwając

Że peroruję, szaleję czy w różowych majtkach skaczę po tapczanie

W rytmie sobie tylko znanych dźwięków

Że to normalne

Że się tak nieprzyzwoicie zamyślam

Nad nową miłością zmarnowaną 

Że łzy gubię

Bo złamałam, zgubiłam, otarłam, krwawię

Że komfort mam łkania w dogodnych dla mnie chwilach

Trwaj Ciszo

Przemów do mnie  

I powiedz
Że te chmury które widzę na horyzoncie

Tylko mi się śnią

Że to normalne.

O fim da estrada

Miałam sen

Rzecz o niepisaniu

Dla kogoś kto pisać umie i co najważniejsze – lubi, niemoc letargiczna, która pióra do ręki wziąć nie pozwala, a perspektywa otwarcia edytora tekstu napawa strachem, to katastrofa.

Moment, kiedy już czuję, że tym razem mi się uda, że dam radę pokonać własną słabość, na którą składa się milion rzeczy po drodze z łóżka do komputera, jest ulotny.  Nie potrafię wynaleźć sobie tej unikalnej i efemerycznej chwili, kiedy po prostu zakasuję rękawy i zasiadam pogrążona w sobie z głową spowitą watą cukrową myśli, które raz pomyślane i niezapisane, znikną na zawsze.

Paradoksem twórczym jest to, że najbardziej płodny moment to ten, kiedy powieka zaledwie musnęła poduszkę i nie może już się podnieść pod ciężarem spływającego snu. Wtedy właśnie rozpoczyna się ten słynny taniec myśli, syntez i refleksji, które nadlatują jak demony, pięknie przyodziane w najtrafniejsze sformułowania, związki frazeologiczne, poetyckie neologizmy, czy po prostu pojedyncze słowa, ale te najtrafniejsze. Ciało wtedy nie jest już sprzymierzeńcem, tylko zdradza uporczywie, egzekwując swoje prawo trybu.

Umysł, tak zależny od ciała, nie miota się tylko oszukuje – sam siebie. Czcze obietnice, że rano ręka, co spod kołdry nonszalancko wygląda, pierwsze co zrobi, to zapisze owe twory przedsenne. A jak nie rano, to w południe o kawie z pianką. Nie ma większej bzdury.

To pod osłoną nocy mikstura bulgocze. Tylko wtedy.