...

Jakże mam cie przytrzymać

Zatrzymać

Za rękaw chwycić

Losie

Złośliwy bo sprawiedliwy

Ty się oszukać nie dasz

Po naradzie z Bogiem

Wymierzasz to czego głupcy zmierzyć nie chcą

Dumny, z ramienia Pana zerkasz

Jak „naród wybrany” tłumnie płacze i skamle

Ogień przekazuje z rąk do rąk

Kwili nad losem poległych

Jedność w cierpieniu znajduje

Bogatą lecz ulotną jak grzech

A Historiozofia chichocze jak nigdy przedtem.

Chylę czoła nad Tobą

Ty mój durny Narodzie ukochany

W swojej rozpaczy uległy i zjednoczony

Co garść bluźnierstw pogrzebał na użytek

Pospolitego Ruszenia.

Hôtel de Vie

Pewnego dnia lub wieczoru, w jednym z wielu hoteli chciałam włożyć pantofle.
Wracając z kolejnej sesji ustaleń i absurdów marzyłam o kąpieli w hotelowej pianie, omotać się hotelowym szlafrokiem i włączyć hotelowy telewizor.
Wybiła północ.
Wyszłam z hotelowej wanny, otworzyłam hotelową lodówkę i wyjęłam 1664 – w cenie hotelowej.
Hotelowe refleksje.
Hotelowe okno, przez które krzyczał widok na atrybut paryski, brukselski, londyński, barceloński.
Samotność w hotelu.

Śniłam kiedyś o tym, jako mała dziewczynka, której wyobraźnia popełnia pierwsze zarysy marzeń o przyszłości. Dorosła pani o blond włosach, z walizką.
Skąd mi się to wzięło do diabła?

Que descanses en paz, Negrita...

...algun dia nos vemos.