Tysiąc Snów Księżyca

LOVE

2012-02-09T19:50:00.000+01:00

Lie
Overdose
Vanity
Egoism

If you cannot leave me alone
Just let me go.

O ludziach

2012-01-28T23:03:00.000+01:00

Nie jestem fanką ludzi.

Odkąd mieszkam w domu z windą, radzę sobie bez nich jeszcze lepiej.

Ujmując temat nieco poważniej i mniej oględnie, faktycznie nie przepadam za ludźmi. A ironia losu, która niezmiennie objawia mi się każdego dnia i tym razem ze mnie w najlepsze drwi. Z niekłamanym podziwem dla mojego wyczynu, śmiało mogę stwierdzić, że w ostatnim czasie rzadko zdarzało mi się spędzać czas zgodnie z moją mroczną naturą, czyli samotnie. Od pół roku spotykam tego kwiecia w ilościach zatrważających, różnej maści i poglądów. Poniekąd na własne życzenie, poniekąd na życzenie innych.

Obserwacji multum, wymienionych słów, spojrzeń znaczących i nieznacznych jeszcze więcej, śmiechów do rozpuku i tych nad rozlanym mlekiem. Gęgań skacowanych, parujących wraz z ulatniającym się alkoholem, wzniosłych i pseudo elokwentnych „ąąąą ęęęę” po trzecim piwie, obijanie się o ściany, które pozostają pionowe niezależnie od ich umiejscowienia na mapie. W tym całym melanżu padło nawet jakieś trzeźwe wyznanie, które niczego poza chwilowym zamętem nie wniosło, nie wyniosło ani nie zaniosło. Może gdyby zostało popełnione po szóstym dziewiętnastym kieliszku, byłoby więcej warte. Mało lotny wniosek to taki, że bez względu na szerokość geograficzną, człowiek upija się tak samo i tak samo pieprzy bzdury. Ja je zaczęłam pieprzyć ostatnio nawet w kilku językach.

Kiedy połączyć powyższe ze zróżnicowanymi krajobrazami, jakie ma do zaoferowania nasza hojna Matka Natura, i które to cuda dane mi było zobaczyć, powąchać i pomacać, pozostaje mi tylko „achnąć” i oprzeć brodę w pretensjonalnym geście na mej szczupłej dłoni, po czym jeszcze pretensjonalniej zagapić się w moje brudne okno. Nie mam chyba ani jednego zdjęcia z owych awanturniczo-biznesowych tułaczek.

Do rzeczy jednak.

Jak już okiełznałam ten mały tłumek, który oprócz świeżości, wniósł w moje życie trochę smrodu, przysiadłam na zadku na około dwa miesiące. W tym oto momencie, pisząc te słowa, jednym okiem wodzę po ekranie, a drugim z niepokojem obserwuję korzenia, który wyrósł mi ze stopy i wrzyna się w parkiet. Jest to już pokaźnych gabarytów frędzel, który wlecze się za mną wszędzie, prowokując sytuacje bardziej lub mniej pocieszne.

Moja skłonność do dygresji i rozwlekania tematu kiedyś doprowadzi mnie do obłędu. Albo Was.

Do rzeczy zatem. Siedząc na tym moim wygodnym tyłku, mogłam poczynić obserwacje nieco bardziej stabilne, oparte na kontemplacji konkretnej lokalizacji i osobników ją zasiedlających, robieniu notatek, sporządzania nagrań z ukrytej kamery, analizy na szczypcach, pod mikroskopem, na dłoni, pod podeszwą. Zważywszy na to, że ostatnio pochłaniają mnie lektury o tematyce raczej niewesołej, wymownie rzutuje to na moje wnioski. A są one następujące:

1. Ludzie to bestie

2. Ludzie to bezmyślne bestie

3. Ludzie to bezmyślne, okrutne i zmanipulowane durnie

Jako że te trzy zagadnienia są tak od siebie odbiegające, proponuję pochylić się ze szczegółami nad punktem trzecim. Nie będzie jednak elaboratu, tylko z pozoru niewinne pytanie, na które nie potrafię znaleźć odpowiedzi. Ani sformułować tak, by jego rozciągłość i budowa stylistyczna, przy zachowaniu wszelkich zasad i reguł poprawnej pisowni została zachowana. Żeby zatem potrzymać garstkę mniej lub bardziej wiernych odbiorców w niepokojącym zawieszeniu, zadam je w następnym odcinku. Może jeszcze w tym roku.

Tak, jestem cyniczna.

Love Is A Bitch

2012-01-22T02:19:00.002+01:00

Querido Papa... Madrid me gusta y no tengo miedo.

2011-11-08T23:39:00.001+01:00

y siento todavia tu mano

cogiendome fuerte.

O Fim e o Principio

2011-09-01T14:21:00.000+02:00

W wyrazistej męskiej sile, dzikiej fizyczności istnieje ledwo uchwytny pierwiastek kobiecy, jakaś dziwna delikatność, momentami przeradzająca się w bezradność, dostrzegalna tylko dla osoby, która bacznie się przygląda, obserwuje, która posiada może podobna cechę, ale z męskiego bieguna.

Przyglądając mu się spod oka, patrząc na na niego, budzi wulkan, który już nigdy nie wygaśnie. Może przyśnie na chwile po to, żeby obudzić się z siłą potężniejszą, bardziej namiętną. Kiedyś.

Poki co jednak, niczego mu nie powie.

Podejdzie tylko do niego we śnie, muśnie ustami jego nos i poprosi:

- Desenha-me o Saudade.

I pójdzie dalej pozbierać rozsypany czas.

Jeśli wróci, da znać.

No te entregues, Corazón

2011-08-03T20:24:00.001+02:00

Dzisiaj, kiedy wysyłałam smsa do Taty z internetu, musiałam wpisać hasło autoryzacyjne narzucone przez sieć. Brzmiało ono: serca.

Serca czasem słabną, czasem pękają, zamierają na chwile. Jednak póki kochają, to bija.

Trzymaj się Tato. TQM.

Bruksela - Miasto Zakazów

2011-07-16T23:03:00.000+02:00

Póki co, to właściwie tylko w tymczasowym lokum, które zapewnił mi nowy pracodawca, mogę czuć się jak u siebie. Kiedy tylko zamykam drzwi z drugiej strony, w moje oczy rzuca się następujący anons nagryzmolony belejak, w pośpiechu, afekcie, złości:

"Szanowni lokatorzy!

Każdy z nas ma inny rytm życia. Podczas, kiedy jedni śpią, drudzy nie śpią. Uszanujcie to i nie trzaskajcie drzwiami wejściowymi."

Przy wejściu na klatce schodowej wisi podobny świstek i jeszcze jeden podobny widzę na parterze.

Na tablicy ogłoszeń przy głównym wejściu wiszą inne zniechęcacze:

"Nie rzucać niedopałków do ogrodu. Niedopałki są potencjalnym powodem pożarów."

"Lokatorzy z mieszkania C0: proszę nie słuchać głośno muzyki"

Wychodzę więc na palcach na ulicę, a tam hałas jak w fabryce. Mieszkam na razie 100 metrów od administracyjnej granicy miasta, przy ruchliwej alei, która łączy zielone peryferia z centrum. Jazgot niesamowity, ale ponoć i tak nieporównywalny do tego, który ma miejsce poza sezonem wakacyjnym.

Po drodze do przejścia dla pieszych mijam zespół trawników z powbijanymi na patykach wizerunkami psów przekreślonych na czerwono.

Rzeczywistość biurowa też głównie na zakazach egzystuje. Takie przynajmniej odnoszę wrażenie. Nie palić w toalecie. Nie palić na trawniku. Nie palić tu, tam, sram i siam.

Nie przechodzić w tym miejscu. Ani w tamtym. Po tej stronie nie chodzić też.

Przy podpisywaniu umowy najmu mieszkania zostałam pouczona przez panią z agencji nieruchomości:

- ściany są białe i takie mają zostać. A co na to moje plany o turkusowym łuku wokół okna balkonowego?

- obrazów nie wieszać, bo to wymaga wbicia gwoździ. Na moje nieme pytanie "i co kurfa z tego?", uzupełniła rozkaz o wyjaśnienie, iż gwoździe w ścianach pozostawiają dziury. Tak oświecona, wyobraziłam sobie siebie z wiertarą, próbującą usilnie zamontować ciężkie lustro w złotej ramie, które w ramach mojej fanaberii przemierza trasę Kraków - Bruksela.

- umowa zostaje zawarta - i ciesz się kobieto (to o mnie) - że wogóle do tego doszło. Kaucję wysokości 2900 EURO wpłacić na konto do 16 lipca.

- umowa zostaje zawarta na 9 lat. W przypadku zerwania umowy w ciągu najbliższych trzech lat, właścicielowi należy się odszkodowanie.

- w przypadku zniszczeń, rys i innych śladów życia w lokum, kaucja nie zostanie zwrócona.

- w mieszkaniu zostanie zainstalowany czujnik dymu.

Nie wytrzymałam i huknęłam (po angielsku do tego): JAK TO. TO ZNACZY ŻE CO. MAM TU NIE PALIĆ MOŻE JESZCZE? MAM SIĘ TU CZUĆ JAK W DOMU, CZY JAK W WIĘZIENIU? Niedowiarkom potwierdzam: naprawdę się udarłam i aby jeszcze dodać ekspresji mojej wypowiedzi, zamachałam gałęziami. Tutaj już zainterweniował sam Jego Wysokość Właściciel, który dotąd tylko przyglądał mi się spod oka. Zapewnił, że ów czujnik nie jest AŻ TAK czujny. Na stronie, pani z agencji poradziła mi dodatkowo, żebym cichaczem z czujnika wyciągnęła baterię. Czyli oboje zrozumieli, jakie to dla mnie ważne. W pewnych sytuacjach zatem, polecam huknąć.

- no i cisza ma być, cisza. Nie słuchać muzyki, nie śpiewać pod prysznicem, nie tupać (tu już moja wyobraźnia szaleje). Na koniec jednak zapytałam, czy mogę tu mieszkać. Pani z agencji, rzuciła się zapewniać, że tak, Jego Wysokość Właściciel gruchnął śmiechem. Różnice kulturowe determinują reakcje, voila. Pani jest Holenderką, a Jego Wysokość Właściciel Francuzo-Hiszpanem.

No nie wiem. Bo ja proszę Państwa przyjechałam tu z następującymi priorytetami:

Pierwsze co, to kupuję turkusową farbę i wyostrzam tym samym szarość brukselskiego nieba. Wyciągam kontrast, w sensie. Chodziło mi tylko o to, żebym w tej bylejakości się nie zapadła. Kocham kolory i to one są częścią mojego tła. Nigdzie się bez nich nie ruszam.

Drugie co, to trenuję flamenco przy akompaniamencie "Yermy" Estrelli Morente, na full oczywiście. Czyli tupię, śpiewam i się pocę. Nie wolno.

Trzecie co, to palę sobie ile chcę i czasem niechcący strącę se kieliszek z czerwonym winem, zbryzgując ścianę, podłogę i psa sąsiada. I co z tego, zdarza się. Nie wolno, sąsiad złoży skargę w tutejszej komunie, a kundel poda mnie do sądu.

Mogę się przystosować. Nawet się czasem przy tym uśmiechnę.

Ale raczej w granicach mojej, a nie tej jakiejś belgijskiej przyzwoitości.

Bo wyście tu wszyscy zapomnieli, że życie jest po to, żeby żyć.

Jak dziwnie

2011-07-09T23:59:00.001+02:00

Jak dziwnie

Kiedy świat obok tak się jakoś urządził

Że w czworoboku z ogrodem

Stół co jakiś czas się zapełnia ze wszystkich swoich czterech stron

Jak dziwnie

Że u mnie wciąż przestrzeń bez stołu

Ulica codziennie inna

A słońce wschodzi kiedy uzna za stosowne

Jak dziwnie

Że widzę dzielnie podążających wytyczonymi ścieżkami z betonu

A sama na gołym krawężniku siedzę

I szklanym wzrokiem patrzę

Jak przechodzisz na drugą stronę

Jak dziwnie.

IDENTIDAD

2011-07-04T23:27:00.001+02:00

I – Irracjonalna. Walizka pałęta się po świecie, a mnie wydaje się, że największy związany z tym problem, to brak odżywki do moich sponiewieranych włosów. Jestem odstraszająco pewna, że takiego obiektu w moim bagażu NIE MA. Cierpię dobę i w końcu po długich negocjacjach z obolałą kartą kredytową, kupuję badziewie. Po odzyskaniu dóbr, odkrywam stado odżywek w liczbie trzech i w obecności lustrzanego odbicia uroczyście samą siebie wyzywam od kretynek.

D – Dupowata. Trudno mi zapanować nad nieopanowaniem. Ciekawość mnie zżera i na tyle obezwładnia, że chcąc się dostać do punktu A z punktu B, ładuję odwłok w pojazd zmierzający w kierunku odwrotnym do zamierzonego. Przeklinając uroczo, wysiadam na zadupiu i błąkam się po okolicznym lesie. Żałuję przy okazji, że nie posiadam przy sobie wysokiej klasy aparatu fotograficznego w celu udokumentowania mojej skonfundowanej facjaty.

E – Empatyczna – Boże, jaka ja jestem miła. Wchodzę do sklepu, a raczej wchodzą moje wyszczerzone zęby. Za nimi wlokę się ja, sterana półgodzinną wędrówką celem nabycia paczki Fortun w kolorze bleu. Uśmiecham się nawet wtedy, kiedy odkrywam ich cenę. Ze względu na różnice kulturowe, które mogłyby doprowadzić do rasizmu, na razie jej nie ujawnię.

N – Niewiadoma – Nie wiem, co dalej. Po dziś dzień nie wypełniłam formularza celów życiowych. Wiem też, że nigdy tego nie zrobię. I w dupie mam ich assessment.

T – Tajemnica – Skąd przybyłam? Którędy? I czemu akurat tu? Nie wiem, dlaczego, ale póki co, nic a nic mnie to nie obchodzi.

I – I co dalej? – Wypełnianie formularzy. Setki powtarzających się pytań i wtórnych na nie odpowiedzi. Chaos. A potem biała sukienka, przez ramię przewieszony koszyk z czereśniami na avenue de Louise i mała kafejka. Na stole zapisany po brzegi notes i niebo tak błękitne, jak czyjeś, dawno temu zapomniane, oczy.

D – Dobrze jest – Bo czemu ma być źle.

A – Analiza – Pochylam głowę nad szczegółami, które nie są moje. Kratki dwoją się i troją. Tęsknie wyglądam za okno, a tam zielono i przezroczysto. Dzielnie wtykam słuchawki do uszu i jeszcze dzielniej maszeruję w stronę oszklonej klatki. „Un Dia voy a ser otra distinta…”

D – Dobranoc. Jestem zmęczona. Czekam jutra. Tego szczęśliwego. Tego, które właśnie zapukało.

Voy caminando y no sé qué hacer

2011-06-21T23:54:00.000+02:00

Tęsknota

2011-06-10T00:37:00.001+02:00

Potocznie rozumiana, psuje krew, wysysa energię.

Z naukowego punktu widzenia – to stan psychiki; może depresja, może melancholia, zagubienie. Zaleca się odwiedzić specjalistę. Potem przeczytać ulotkę. Potem łyknąć, odczekać, aż zrobi się różowo. Nie zapomnieć umyć zębów, zanim euforia odsłoni je w promiennym, pełnym spełnienia uśmiechu.

W kadrach, niedbale rejestrowanych przez obolałą świadomość, to warowanie przy telefonie, który chyba się zepsuł, przyklejone do szyby czoło, która oddziela od wszystkiego co najważniejsze, przewrócony z rozpaczy but, zbyt długo nie podcięte włosy, bo nożyczki płaczą w kącie. Tutaj tylko poezja może być remedium.

W codzienności, tej szarej i kowalskiej, tęsknota to ponoć zwykły ryk. Od zainteresowanego tylko zależy, czy przebieg ów wrzasku odbywa się w trzewiach, czy też obsmarkuje nim wszelkiej maści odbiorców, bardziej lub mniej zainteresowanych dramatem.

Ja natomiast, moją tęsknotę przeżywam we śnie. Niemoc podołania z ów ambarasem moja podświadomość trawi niezależnie. Ubezwłasnowolniona, nie mam wyjścia, bo ciało nie potrafi już żyć równolegle, może ono też tęskni, może dlatego opada. Nie potrafię ich pogodzić. Zasypiam.

Śpię od dwóch tygodni. Tak słodko, głęboko, ciężko, nieobecnie. Wszystko, co do tej pory było moim udziałem – tłum na przystanku z rana, pan dozorca o zielonym wiaderku, szef krzyczący-złorzeczący, listonosz z awizem w zębach, komputer co rani oczy – wszystko to gdzieś tam biegnie, w sobie tylko niewiadomym kierunku. Ja w tym samym czasie osłaniam rozgrzaną kruchość chłodną kołdrą. I jest mi tak dobrze. Śnię. Wolna od refleksji, druzgoczącego braku, nieodwracalnej straty. Czasem przyczyny ukazują się we śnie zniekształcone podświadomym pragnieniem, winą, przypuszczeniem, strachem. Czasem objawiają się konsekwencje, scenariusze radosne, z których emocji oko drga pod powieką. Tak, jakby wyrywało się do życia, bo nagle mu się przypomniało, że jest jeszcze tyle pięknych krajobrazów, przedmiotów, ludzi, na których musi popatrzeć. A tymczasem przesłania je tęsknota.

Śpię. W krótkich momentach jak mgnienie, biorę kąpiel. Ale nawet wtedy zdaje mi się, że śpię. Moje sygnały są wątłe, a raczej już nie moje, tylko ciała, które nie chce ze mną się pogodzić. Zapada w sen zimowy, podczas gdy za oknem wiosna śpiewa coraz głośniej. Kwitnie czereśnia, którą posądzałam o jabłoń. Sąsiad kosi zieleń, której woń mnie uspokaja. A Morfeusz znowu przytula mnie mocno.

Na swój sposób mój stan bardzo mnie rozczula. Zasnąć z tęsknoty, aby nie tęsknić - nie umiem niczego mądrzejszego o tym napisać. Nigdy przedtem siebie takiej nie widziałam. Słaba, bez ochrony, naga i bezradna tak, że aż mnie mdli. Wiem już, że przez cały ten czas coś we mnie umiera, a co innego się rodzi. Transformacja, której ból łagodzi sen. Bo moja tęsknota jest taka bezbronna. Dlaczego więc tak trudno mi ją zabić?

W piętnastym dniu otwieram oczy. Wielu rzeczy muszę się nauczyć. Nie wiem jeszcze tylko których.

Póki co myję okno i patrzę na Świat zdziwiona.

Jutro zaczynam się pakować.

Ei lá!

2011-05-13T19:19:00.001+02:00

Hej Życie! Jakie jesteś czy nie jesteś, podaj mi rękę.
A ja już nigdy się od Ciebie nie odwrócę.

O bólu, który przeradza się w siłę.

Meu catendê ... de lá de China
Luante, meu catendê
Meu catendê ... de lá de China
Luante, meu catendê
Varre a voz o vendaval
Perdido no céu de espanto
Meu barco fere a distância
No disparo da inconstância
Me encontrei sem me esperar
Quanto mais o tempo avança
Mais me perco neste mar
E no rumo do segredo
Caminhei todo o caminho
Ei lá
Maré brava maré mansa
Ei lá
Vou na trilha da esperança
Ei lá
Vou no passo da alvorada
Ei lá
Mar amor enamorada
De segredo e de procura
Fiz do medo o meu amigo
E de força sempre pura
O meu canto se encontrou
E no fim da jornada
Vi meu canto crescer
Há tanto escuro na estrada
Esperando o sol nascer
Vou cantar pela vida
O meu canto de amor
Há tanta dor escondida
Tanto canto sem cantor
Ei lá
Maré brava maré mansa
Ei lá
Vou na trilha da esperança
Ei lá
Vou no passo da alvorada
Ei lá
Mar amor enamorada

Lubię II

2011-05-08T00:27:00.000+02:00

Lubię ten stan

Kiedy słowo samo się kreśli

Myślami w powijakach zaspanymi

Co nie dowierzają jeszcze że zaraz pępowinę od duszy odgryzą

sobie tylko własną poezją

Lubię ten stan

Kiedy niby-to-cisza dyktuje ręce ruch ostrzenia ołówka i papieru namaszczania

Bladego z braku treści

Lubię tę chwilę kiedy anioła stróża mego zakichaną mądralę

Do zagubionego diabła posyłam

I wolna od przykazań bluźnię, bałwochwalę czy Bogu dziękuję sam na sam

Lubię tę burzę

Zapytań przeklętych czy

Zaklęć pytających o

Metafory

Poranka, snu, świtu, nocy

Miłości platonicznej i cielesnej

Pokus i obłąkania z niepokoju co spać mi nie pozwalają

A o snach pisać karzą jednak...

…Lubię ten spokój

Kiedy już po wszystkim jest

I spod oka patrzę

Jak moje alter ego w ozłoconej ramie

Kolorowy szal wiąże wokół poplątanych włosów

Palcami o czerwonych paznokciach.

Lubię.

Znowu coś lubię.

Bo tak.

Oxalá, o Carnaval aconteça, oxalá!

2011-05-07T00:05:00.001+02:00

Oxalá, me passe a dôr de cabeça, oxalá
Oxalá, o passo não me esmoreça;

Oxalá, o Carnaval aconteça, oxalá,
Oxalá, o povo nonca se esqueça;

Oxalá, eu não ande sem cuidado,
Oxalá eu não passe um mau bocado;
Oxalá, eu não faça tudo à pressa,
Oxalá, meu Futuro aconteça

Oxalá, que a vida me corra bem, oxalá
Oxalá, que a tua vida também;

Oxalá, o Carnaval aconteça, oxalá
Oxalá, o povo nunca se esqueça;

Oxalá, o tempo passe, hora a hora,
Oxalá, que ninguém se vá embora,
Oxalá, se aproxime o Carnaval,
Oxalá, tudo corra, menos mal

Puertas abiertas

2011-04-08T23:38:00.000+02:00

Cisza

2011-03-24T23:57:00.003+01:00

Trwaj ciszo

W spokoju codziennym jak słońce

Którym zaspana wiosna obłaskawia

Zmrożone serca

Trwaj ciszo taka pochlebna

Poszepcz mi jeszcze o harmonii względnej i powszedniej

I o tym

Że tak właśnie być powinno

Że to normalne

że szafy w pośpiechu nie zamknęłam

Że książkę gdzieś pozostawiłam

Otwartą na zdaniu co błyszczy jak niezapowiedziany dobry znak

Że to normalne

Że byle jak składam prześcieradło

Biodrem domykam szufladę

Od niechcenia

Że na podłodze siedzę i gołe mam nogi

Czy włosy w nieładzie

Że to normalne

Że w bezruchu gonię myśli palcem nie kiwając

Że peroruję, szaleję czy w różowych majtkach skaczę po tapczanie

W rytmie sobie tylko znanych dźwięków

Że to normalne

Że się tak nieprzyzwoicie zamyślam

Nad nową miłością zmarnowaną

Że łzy gubię

Bo złamałam, zgubiłam, otarłam, krwawię

Że komfort mam łkania w dogodnych dla mnie chwilach

Trwaj Ciszo

Przemów do mnie

I powiedz
Że te chmury które widzę na horyzoncie

Tylko mi się śnią

Że to normalne.

O fim da estrada

2011-03-19T19:03:00.001+01:00

Miałam sen

2011-02-05T00:17:00.000+01:00

Rzecz o niepisaniu

2011-01-04T18:34:00.000+01:00

Dla kogoś kto pisać umie i co najważniejsze – lubi, niemoc letargiczna, która pióra do ręki wziąć nie pozwala, a perspektywa otwarcia edytora tekstu napawa strachem, to katastrofa.

Moment, kiedy już czuję, że tym razem mi się uda, że dam radę pokonać własną słabość, na którą składa się milion rzeczy po drodze z łóżka do komputera, jest ulotny. Nie potrafię wynaleźć sobie tej unikalnej i efemerycznej chwili, kiedy po prostu zakasuję rękawy i zasiadam pogrążona w sobie z głową spowitą watą cukrową myśli, które raz pomyślane i niezapisane, znikną na zawsze.

Paradoksem twórczym jest to, że najbardziej płodny moment to ten, kiedy powieka zaledwie musnęła poduszkę i nie może już się podnieść pod ciężarem spływającego snu. Wtedy właśnie rozpoczyna się ten słynny taniec myśli, syntez i refleksji, które nadlatują jak demony, pięknie przyodziane w najtrafniejsze sformułowania, związki frazeologiczne, poetyckie neologizmy, czy po prostu pojedyncze słowa, ale te najtrafniejsze. Ciało wtedy nie jest już sprzymierzeńcem, tylko zdradza uporczywie, egzekwując swoje prawo trybu.

Umysł, tak zależny od ciała, nie miota się tylko oszukuje – sam siebie. Czcze obietnice, że rano ręka, co spod kołdry nonszalancko wygląda, pierwsze co zrobi, to zapisze owe twory przedsenne. A jak nie rano, to w południe o kawie z pianką. Nie ma większej bzdury.

To pod osłoną nocy mikstura bulgocze. Tylko wtedy.

El reloj que no molesta a morir

2010-12-14T23:39:00.000+01:00

Adiós Maestro.
Algun día nos vemos.

Kwiat

2010-12-13T22:37:00.000+01:00

Al Andaluz

2010-12-01T00:33:00.002+01:00

Zamykam oczy...

2010-11-25T11:03:00.001+01:00

5. Mój błędnik szaleje. Skrytobójczo. Niby chodzę prosto i mało się zataczam (nie piję!) ale trzeciego dnia zaliczam bliskie spotkanie ze szklanymi drzwiami. Zostawiam na szybie odcisk twarzy, prawie łamiąc sobie nos i niniejszym dowiaduję się, jak kretyńskie uczucie towarzyszy takiemu przedsięwzięciu. Skołowana śmieję się jak idiotka razem z K., która akurat weszła i zdążyła na moment kulminacyjny, kiedy moja głowa walnęła w drzwi i chybotliwie się od nich odbiła. Ała.

Zaczynam podejrzewać, że dzieje się ze mną coś dziwnego, ale jak zwykle nie dowierzam, że może to być wpływ gigantycznego stresu w czasie lotu, zmiany klimatu, czasu, widoków. Przecież ja jestem odporna na wszystko. Wszystko, wszystko, wszystko. I tej wersji się trzymam masując mój durny łep.

6. Myślę. Po całym dniu pracy, powrocie w korkach i spalinach, zaparzam The a la menthe, siadam na balkonie i paląc jednego za drugim, gapię się na miasto. Hałas.

A we mnie cisza. Szmer. Bełkot wspomnień ostatnich miesięcy, które były bardzo ciężkie, smutne. Dociera do mnie, że sama sobie zapodałam mały horror, który prawie mnie wykończył.

Maroko, mimo swojej jaskrawej, śmierdzącej i hałaśliwej gęby jest dla mnie wybawieniem. Jak to się stało, że się tu znalazłam? Jedno popołudnie, zaryczane i obsmarkane, jeden mail, który otwarłam przypadkiem i bezwiednie, decyzja w pięć minut. Et voila. Je suis la. I mam wrażenie, że jestem we właściwym miejscu, we właściwym czasie.

Po tygodniu zaczynam śnic i myśleć po francusku; fascynujący mechanizm mózgu, który nie przestaje mnie zadziwiać.

Jestem pogodna i ciekawa wszystkiego. Oby na długo, Insh’Allah.

7. Ulica. Nie chcę się chować pod chustami, odsłaniam ręce, bo gorąco, ale po jednym spacerze już wiem, że jednak powinnam. Nie mogę przejść spokojnie; lepią się do nas, krzyczą, wołają. Nie zatrzymuję się, inaczej zaraz jakaś łajza marokańska podbiega i czegoś chce. Zdjęcia robię ukradkiem, w marszu.

W któryś dzień przypadkiem zapuszczamy się z K. w najstarszą i najbardziej obskurną część mediny. Pierwszy raz w życiu na własne oczy widzę lepkość i czuję smród nieprawdopodobnej biedy. Czas jakby się zatrzymał. Brudne śmierdzące dzieci, brudne, śmierdzące kobiety i mężczyźni, którzy są patriarchalnie nachalni w najbardziej prymitywnym tego słowa znaczeniu. Pomyje w rynsztokach, głowy ryb w wiadrze, zapchlone koty, błoto. Wszystko to w labiryncie uliczek o metrowej szerokości. Marzymy tylko o tym, żeby się stąd wydostać.

Doświadczam dziwnego uczucia. Tutejsze światło, atmosfera, kolory – wszystko to jest dziwnie znajome, mimo że świeżo odkryte. Zwykle uczucie deja vu zdarza mi się raz na kilka miesięcy. Tutaj niemal codziennie, czasem po kilka razy.

8. Po tygodniu wciąż żyję. I to całkiem nieźle. Humor mi dopisuje jak nigdy, mimo różnych niedogodności., bardziej lub mniej upierdliwych. Wszystko można pokonać śmiechem. Bo moja głupawka trwa i trzyma mnie do dziś. Nie wkurzam się, nie planuję, nie przejmuję się niczym. Marokański spleen.

Dobrze mi.

Otwieram oczy...

2010-11-15T22:55:00.001+01:00

...niemal spadam z łóżka i ubieram się w to, co akurat znajdę w walizce. Wszystko pomięte, żelazka brak.

Bez śniadania, kawy i nieprzytomna, z pęcherzem, który już nie pozwala mi się wysikać jak człowiek, podejmuję wyzwanie nowego dnia. Wychodzę.

Mój wewnętrzny chaos nagle staje w obliczu dżungli, jaką okazuje się Casablanka. Zawiesina spalin, ruch drogowy, który przypomina wojnę o przetrwanie, gdzie wszystkie chwyty dozwolone, gdzie przechodzień nie znaczy absolutnie nic. Rozjadą go, zauważa albo poczują. Natłok gratów, co reanimowane wciąż jeżdżą, a raczej wleką się niemiłosiernie, wypuszczając z trzewi czarne cuchnące chmury. Chóry klaksonów. Zakurzone kolory. Na moim poziomie biernego widza - bieda, syf i ubóstwo, podczas gdy w tle mienią się banki różnej maści i kolorów. Różnym oprocentowaniem.

Jeden z pierwszych faktów, który konotuję: w Maroku stron świata jest piętnaście. I każda w innym kierunku.

Póki co, wszystko to ledwo do mnie dociera, bo czuję się jakby mnie ktoś kopnął w głowę. Ze mnie całej przytomny jedynie jest nos, mój najczulszy zmysł. Można powiedzieć, że chwilowo głównie dzięki niemu w ogóle reaguję na rzeczywistość.

Bo w tym kraju notorycznie ŚMIERDZI.

Śmierdzi, wali, rąbie po nozdrzach – żadne określenie nie jest odpowiednio poetyckie, żeby oddać bukiet tej mieszanki. Więc zajeżdża mi co krok zepsutym mięsem, starym capem, rybą i niemytym człowiekiem. Wszystko to w towarzystwie spalinowych wyziewów. Cierpię.

Ale dobry humor mnie nie opuszcza.

Współpracownicy okazują się w porządku, widać jednak, że nasz przyjazd do niczego ich nie mobilizuje; nie dostają ani przyspieszenia, ani odruchów wymiotnych. Typowa marokańska olewka.

Po raz pierwszy słyszę na żywo tutejszy akcent, który przyprawia mnie o atak śmiechu. Staram się zachować powagę szczypiąc się obficie ukradkiem lub przypominając sobie najsmutniejsze momenty mojego życia, ale już wiem, że na nic się to nie zda. Rechoczę jak głupia, a ze mną całe towarzystwo. Tylko, że oni nie wiedzą, że śmieję się z nich, a ja nie mam pojęcia, czego oni tacy weseli.

Niniejszym detonuje się we mnie Wielka Marokańska Głupawka, która mnie już nie opuści, mimo że momentami łatwo nie będzie.

Pęcherz bardzo boli, a moja karta kredytowa nie działa. Pierwszy tydzień bujam się na oparach, czekając aż moja wspaniała firma zrobi mi przelew. W aptece bez ceregieli dają mi antybiotyk, który mam pożreć i będę jak nowa. Z uprzedzeniami godnymi naszej sterylnej Europy biorę tabletki (bo nie mam innego wyjścia) i łykam. Po dwóch dniach czuję poprawę.

Plan dnia tygodnia pierwszego czyli oswajanie bestii:

1. zrywka ok 7:00, wzajemne podpierniczanie sobie łazienki, delikatnie, interwałowo, tak żeby druga (lub pierwsza – zależy od refleksu) też zdążyła. Chwała dla K. która zawsze jakoś mniej (albo szybciej) się pindrzy i ma czas przygotować kawę. Wypijam ją na balkonie przy akompaniamencie papierosa gapiąc się na ludzi na przystanku, gdzie już zaczynają dziać się dantejskie sceny.

2. kierowca Ibrahim przyjeżdża nas zgarnąć. Teoretycznie o 7:30, a praktycznie o 8:10.

3. przedzieramy się przez Case w korkach, hałasie, bełkocie i arabskim jodłowaniu. Codziennie nowy obrazek.

4. Biuro. Miło i przyjemnie. Pewna femme de menage sprowadza mnie do parteru kiedy nieskrępowanie wkraczam na jej teren (czytaj do kuchni), żeby zrobić sobie kawę. Oświadcza mi z mocą, że to ona mi zrobi kawę, a ja mam wyp%$#ac, bo nie jestem u siebie. Zatyka mnie i z uszami po sobie wypier%$#am. W trakcie tej krótkiej podróży myślę z uznaniem o darze przekonywania, jakim obdarzona jest ta wątła kobiecina (1m50 w kapeluszu), że udało jej się mnie przekonać, i do tego w tak krótkim czasie.

Kawa za to jest pyszna.

Żeby jednak nie było różowo, kibel damski ta sama strażniczka zamyka punkt o 17:00 i chowa klucz gdzieś w jaskini smoka. Biada tym, które nie zdążą przed godziną 0. Minutę po, tutejszym niewiastom nogi skręcają się w spiralę i ów nieszczęśnice kicając pociesznie, donoszą wstydliwą zawartość do domu. Przy moim schorzeniu jest to nie tylko niewskazane, ale też niewykonalne. Idę zatem do męskiego i w drzwiach zderzam się z tubylczym przedstawicielem płci przeciwnej. Ów jegomość jest ciemny, dziki i owłosiony, ale na mój widok jakby się trochę przestraszył. Również nie spodziewałam się go zastać w tym pomieszczeniu (facet w męskim kiblu? Skąd...?), więc zastygam w bezruchu i udaję jego lustrzane odbicie. Stoimy sobie tak przez chwilę odrętwiali, aż wreszcie mój pęcherz, który ma gdzieś różnice kulturowe, płci i poglądów politycznych, karze mi wyciąć coś w stylu góralskiego półhołubca, pomieszanego z obrotem menuetopodobnym i strzelając wymownie ślipiami zamknąć się w kabinie.

Nie wiem, co się dzieje po drugiej stronie drzwi, chyba jednak monsieur nie zemdlał, bo jak wychodzę, to nie ma po nim śladu. Pewnie po zaistniałym wydarzeniu nigdy już do tego kibelka nie powrócił, tylko siedzi gdzieś w kącie i się trzęsie.

Cdn

Coração independente

2010-11-04T13:23:00.001+01:00

"...młody człowiek dalej więc słuchał swego serca, przemierzając pustynię. Poznał jego wybiegi i fortele i pogodził się z tym, jakie było. Strach i chęć powrotu opuściły go, bo pewnej nocy serce wyznało mu, że jest szczęśliwe.

- Nawet jeśli czasem trochę się skarżę - mówiło serce - to tylko dlatego, że jestem sercem ludzkim, a one są właśnie takie. Obawiają się sięgnąć po swoje największe marzenia, ponieważ wydaje się im, że nie są ich godne, albo że nigdy im się to nie uda. My, serca, umieramy na samą myśl o miłościach, które przepadły na zawsze, o chwilach, które mogły być piękne, a nie były, o skarbach, które mogły być odkryte, ale pozostały na zawsze niewidoczne pod piaskiem. Gdy tak się dzieje, zawsze na koniec cierpimy straszliwe męki."

Może powyższy tekst mi coś wyjaśni.

Może nie tylko mnie.

Podróż

2010-11-02T10:03:00.003+01:00

Lotnisko, waliza, torba, torebka, laptop. Niczym wielbłąd z dobytkiem, co przez pustynię się będzie przeprawiał.

Nie. Wielbłądy nie palą. A ja kopcę jak zepsuty kocioł. Zapalniczkę chowam ciągle do walizki, tylko po to, żeby zaraz się do niej włamac, bo stwierdzam, że „dobra, jeszcze sobie zapalę”. I tak ze trzy razy.

Nie ściska mnie w dołku tak zwany stres zawodowy, tylko prywatne mieszane uczucia.

Bardzo chcę poznac Maroko.

Ale też chcę sobie znowu uciec, zniknąc, stlenic się i zapaśc, tylko nie bardzo już wiem przed czym i po co.

Zwłaszcza teraz, kiedy ktoś niespecjalnie chce tracic mnie z oczu. Minie mu.

Jedno jest pewne; po harmonii i symbiozie z samą sobą, w której żyłam niemal całą wiosnę nie ma cholernego śladu. A ja właśnie wpadam na pomysł, żeby w tym obcym kraju, szwędając się po mojemu i gapiąc na ludzi, postarac się ją odzyskac.

Odprawa, przeprawa, pierdu-pierdu i opóźniony lot. Herbata za 9 złotych i pęcherz, który zaczyna mnie bolec.

Lecimy trzy godziny, trochę już długo, sama nie wiem, czy to zmiana czasu, czy może coś mi się pomyliło. Co jakiś czas samolotem zarzuca to w lewo, to w prawo. Głos pilota rzęzi w głośnikach: burza... lecimy do Rabatu... stamtąd z powrotem do Casablanki ...jak Bóg da insh’Allah.

Pilot przez 45 minut zbiera się do lądowania i wylądowac nie moze. Samolot wpada w dziurę i przez dłuższą chwilę ciska nim jak piórkiem. Przeżyłam już turbulencje różnej maści, więc sama siebie uspokajam myśląc o przezroczystym zielonym słoniu z pleksy. Albo o przezroczystej dmuchanej poduszce w kolorze magenty. Albo o przezroczystych plastikowych sandałkach, które kiedyś miałam dawno temu.

...Gdyby mógł wniknąc w moje myśli, na czym mu tak bardzo zależało, to co by zobaczył? Pewnie wielką kryształową bramę w kolorze soczystego fioletu, do której prowadziłyby schody z przejrzystego marmuru. Potykałby się o mnóstwo kiczowatych zabawek i przedmiotów, głównie z plastiku, szkła czy pcv, ale grunt że właśnie transparentnych, przez które mógłby zerkac na mój świat i może nawet go trochę zrozumiec.

Widzę, że lampki oświetlające wyjścia awaryjne nagle zapalają się i usilnie próbuję sobie przypomniec, czy zawsze się świecą, kiedy samolot ląduje. Ten z kolei tańczy w powietrzu, a drobna pani obok nas zaczyna płakac i prosi K, żeby chwyciła ją za rękę.

Postój w Rabacie, duszno, po godzinie wzbijamy się na nowo. Półtorej godziny telepania w deszczu i totalnych ciemnościach, kiedy nagle pod nami ukazuje się miasto. Samolot zniża się do lądowania, po czym niespodziewanie tuż nad wiaduktem nad autostradą gwałtownie podrywa się do góry. Szarpnięcie, które uruchamia jakiś taki dziwny, nieznany rodzaj strachu, co karmi się niedowierzaniem.

Wyjścia awaryjne już nie świecą, tylko wrzeszczą, w przeciwieństwie do ludzi, którzy jakby zapadają się w sobie, w kompletnej ciszy.

W ciągu ostatniego miesiąca spotkało mnie tak wiele; czy to wszystko w ramach prezentu pożegnalnego? Ścisk serca. Po nim nastaje najdłuższa na świecie godzina.

Godzina 3:30, Casablanka.

Niezła była tu zawierucha. Mokro, palmy i zapach oceanu. Wchodzimy do mieszkania, w którym ktoś nie zamknął okien i w moim pokoju oraz kuchni powódź. Nie wycieram tego, tylko wypijam litr kranówy, padam prawie tak jak stoję i zasypiam.

O 5 rano nagle otwieram oczy. Budzi mnie polifoniczne przesłanie o tym, że modlitwa jest lepsza od snu. Wychylam się z łóżka i nasłuchuję.

Jestem senna, ale we mnie budzi się coś, czego jeszcze nie potrafię nazwac.

Głowa opada konotując po drodze między czołem a poduszką, cichutki szept podświadomości:

„...witaj w domu...”

Śpię.

MMA - Maroc Mon Amour

2010-11-01T15:23:00.002+01:00

Kolejny strzępek świata poddany eksploracji.

Wędrówki, zapachy, dotyk, obrazy.

Teraz mi się przypomniało, że ten blog zaczął się od planów o Maroku.

A jednak Mektub.

Wkrótce relacje tydzień po tygodniu

(jeśli dotrzymam słowa, a z tym u mnie ostatnio różnie bo podróżnie)

Qubulat!

Mensaje

2010-10-09T20:53:00.006+02:00

FaFaRaFa

2010-09-21T15:33:00.001+02:00

ZaFiernicz.

FtreF.
Frak aFeFytu AbFolutny. Foli mnie Frzuch.

Fkrycie Fłaczę Fo Fątach i Fmieję Fię jednoFeFnie.
Foję Fię FyFłości.
Foję Fię Fo Fędzie Falej.

Zawsze skrycie wielbiłam literkę Fu.
Za to, że wygląda tak, jakby ktoś przywalił jej po zębach i cofnął żuchwę. Co ciekawe, ów poszkodowana literka, każe się właśnie wymawiać w sposób, w jaki robi to człowiek z wadą wymowy, tudzież brakiem górnych jedynek (sic).

Nie kochani, nic nie piłam.
Dziwnie mi po prostu.

I cannot sleep

2010-09-16T23:15:00.001+02:00

Kolejna ta, która odeszła. Algun dia nos vemos.

Powoli robi się Tam mały tłum.

Wierszydło

2010-09-11T01:17:00.001+02:00

A tyle razy siebie prosiłam

Tyle razy zmuszałam

Żeby na tej przeklętej kanapie nie zasnąć

Z kieliszkiem niedopitym i papierosem niedogaszonym

Z płaczem w gardle zatkniętym

Jak korek w kiepskim szampanie

Co dupnąć miał w sednie sprawy.

Cieszę się że właśnie jest burza

Której boję się jak dziecko lania

Bo mam jeszcze jeden powód więcej

Żeby się schować

A stopa co spod koca czuwa

Nieśmiało szepcze

Czy wieje, czy leje, czy śnieży, czy warto

Pioruny, błyskawice już mi są niestraszne

Bardziej boję się jego strachu.

Boże, błagam Cię

Bo mój anioł stróż zapił i zaniedbał

Bo zamiast wtedy

W zwiewnej sukience iść

W koralach czerwonych

O paznokciach prosto z salonu

Poszłam taka sobie ja, o.

A teraz siedzę na parapecie z aniołem skacowanym

Co histerii przeze mnie doświadcza

Pocieszam przypierzone stworzenie pióra mu czesząc palcami

Dobrze że chociaż ta skrzydlata pierdoła umie głośno płakać

Bo ja mam tylko bólu wytrzeszcz

Przyczyny porażki nawet sam diabeł nie chce mi wyjaśnić

Tylko chowa się tchórzliwie pod łóżkiem przekleństwa mamrocząc

A w tym samym czasie

Moja wytęskniona połowa

Bez której bardzo źle mi się oddycha

Gdzieś tam sobie jest, o.

Sabedoria da parede

2010-09-02T17:24:00.000+02:00

"No teu poema, existe um verso em branco e sem medida,

Um corpo que respira em céu aberto, janela debruçada para a Vida.

No teu poema, existe a dor calada lá no fundo,

O passo da coragem em casa escura e, aberta, uma varanda para o Mundo."

W stronę Jutra

2010-08-27T00:13:00.001+02:00

Ból

2010-08-25T16:31:00.001+02:00

Boli mnie każdy mój ruch
Boli każda myśl
Boli mnie świadomość, że cokolwiek się kończy, bólu początek przynosi
Boli mnie powtarzalność uniesień, które tylko cierpienie przynoszą
Boli mnie cisza niewiadomo skąd, niewiadomo czemu

Boże mój, znowu mnie boli, ile jeszcze razy będzie bolało?

Boli boli boli
BOLI.

Wszystko mnie tak bardzo boli.

Zaśpiewaj mi proszę... bo nie mogę zasnąć.

2010-08-12T01:31:00.004+02:00

Voy a Dormir

2010-07-31T18:21:00.003+02:00

"Dientes de flores, cofia de rocío,
manos de hierbas, tú, nodriza fina,
tenme prestas las sábanas terrosas
y el edredón de musgos escardados.

Voy a dormir, nodriza mía, acuéstame.
Ponme una lámpara a la cabecera;
una constelación; la que te guste;
todas son buenas; bájala un poquito.

Déjame sola: oyes romper los brotes...
te acuna un pie celeste desde arriba
y un pájaro te traza unos compases

para que olvides... Gracias. Ah, un encargo:
si él llama nuevamente por teléfono
le dices que no insista, que he salido..."

Alfonsina Storni

Canción de Amistad

2010-07-25T23:36:00.002+02:00

iQue Viva La Vida!

2010-07-13T02:07:00.001+02:00

Wiosna, 2000 roku

Zbudziłam się rano z okropnym bólem głowy. Kiedy otworzyłam oczy, zdałam sobie sprawę, że to tak naprawdę nie głowa mnie boli. Bolałam siebie cała ja.

Dziękuję Ci Mamo, że otworzyłaś wtedy drzwi i mimo tego, że taka byłam beznadziejna, ładnie się wtedy do mnie uśmiechnęłaś.
- Wstawaj kochanie, idziemy.

Zwlekłam się byle jak i założyłam niebieską sukienkę. Mój Boże, mój Portos, gdzie jesteś kochanie, gdzie cię mam szukać, jak cię odnaleźć, jak poradzić sobie ze świadomością, a raczej z jej brakiem, że gdzieś tam może teraz w innym wymiarze tarzasz się w śniegu? Jak wejść do kuchni, w której już Ciebie nie ma? Którędy zapiąć tę cholerną sukienkę, którędy wyjść z pokoju, którędy iść, kiedy już z niego wyjdę…
Otworzyłam drzwi machinalnie.

Mamo, Tato, dlaczego to słońce tak jasno świeci, skoro mnie tak bardzo chce się płakać?

Nie zdążyłam Cię pożegnać właściwie. Nie umiałam się zachować wobec Ciebie tak, abyś te ostatnie chwile… Czy istnieje scenariusz ostatnich chwil?

Tata przytrzymał bramę, czekając aż się do niej dowlokę w mojej niebieskiej sukience. Jak miliony razy wychodziłam, zawsze patrzyłam w górę, w niebo. Tym razem mój wzrok powłóczył pięć minut za butami. I dzięki temu zobaczyłam w moim życiu coś, co mnie uspokoiło.

Na murku tuż przy bramie siedział ogromny, niebieski, piękny motyla stwór. Skrzydła w całej okazałości sarkastycznie na słońce wystawił. Na mój odruch, w jego mniemaniu – palucha wielkiego co skrzydełko jego tyrka – zareagował nihilizmem. Pławił się w promieniach żółtego do bólu promienia, całą swoją motylą postawą dawał do zrozumienia, że ów czas jest jego czasem, ów słońce jest jego słońcem i mój palec, który go musnął, jest właśnie tym brakującym pierwiastkiem jego spełnienia.
Nie uciekł w popłochu, nie zatrzepotał, tylko przycupnął, tak sobie, o, a jego barwy śmiały się do mnie przekornie.

Piękny byłeś, piękna była ta Twoja „przemiana”. Ale najpiękniejsze było to, co wtedy w Tobie zobaczyłam i zrozumiałam...

Quando la Vida se tremina, solo se acaba la biologia. El resto „sigue siendo”. Como una mariposa azul.

Dziękuję Ci Tato, że kupiłeś mi wtedy niebieskie okulary, przez które zobaczyłam, jak soczysty potrafi być błękit nieba.

c.d.n...

Słowa, których brakuje

2010-07-11T16:09:00.003+02:00

La Piedra y Las Flores

2010-07-01T00:36:00.002+02:00

96 Cieni

2010-06-01T16:18:00.007+02:00

Wiele rzeczy, prawd, doktryn mogę starać się zrozumieć, o wielu rzeczach pojęcia nie mam, mimo że czasem dążę, aby stan ten zmienić.
Tego powyżej nie zrozumiem nigdy, nawet chyba nie będę próbować, mimo że za każdym razem, kiedy na to patrzę, pęka mi serce.

Liczę jednak, że dowiem się kiedys, dlaczego własciwie czytając ów zapis, widzę w tle ruską papeterię...?

Parapet

2010-05-24T23:15:00.007+02:00

Lubię
Kiedy się budzę
Stwierdzać znośną jak najbardziej bytu lekkość
Że
Nic mnie nie boli
A to co wczoraj bolało jest sobie tylko śniegiem zeszłorocznym
Przekopanym dołkiem archeologa
Włosami co ścięte dawno
Kruszą się gdzieś na zapleczu podupadłego teatru

Lubię
Tę poranną nadzieję
„Jeszcze bezgrzesznego dnia”
Dźwięk klamki okiennej
Co zwiastuje bryzę dokonań, planów i marzeń
Uśpionych jeszcze

Lubię
Zapach świeżej skóry
Czy włosów wczorajsze perfumy
Czy pościeli co ślady moich snów jeszcze nosi
Które poranny wiatr wyprasza przez uchylone okno

Dzisiaj to ja siedziałam na parapecie
I patrzyłam jak mój Anioł Zniechęcony Stróż
Spał i błogo śnił
W piernaty zakopany jak dziecko spocone

Skrzydłem owinięty
Przewracał się na drugi bok zasłużonej siesty
Marząc
Że to wszystko ze mną mu się tylko wydawało
A wkrótce czeka go poranek błogi
Na parapecie.

Strach przed Utratą

2010-05-11T01:14:00.007+02:00

"Sądzę, że dla swej ucieczki Mały Książę wykorzystał odlot wędrownych ptaków. Rano przed odjazdem uporządkował dokładnie planetę. Pieczołowicie przeczyścił wszystkie wulkany. Miał dwa czynne wulkany. To się bardzo przydaje do podgrzewania śniadań. Miał też jeden wulkan wygasły. Ponieważ powtarzał zwykle: - Nic nigdy nie wiadomo - więc przeczyścił także wygasły wulkan. Jeśli wulkany są dobrze przeczyszczone, palą się powoli i równo, bez wybuchów. Wybuchy wulkanów są tym, czym zapalenie sadzy w kominie. Oczywiście my, na naszej Ziemi, jesteśmy za mali, aby przeczyszczać wulkany. Dlatego też sprawiają nam tyle przykrości. Mały Książę z odrobiną smutku wyrwał także ostatnie pędy baobabów. Nie wierzył w swój powrót. Wszystkie te codzienne prace wydawały mu się tego ranka szczególnie miłe. Kiedy po raz ostatni podlał różę i już miał ją przykryć kloszem, poczuł, że chce mu się płakać.

- Do widzenia - powiedział róży.

Lecz ona nie odpowiadała.

- Do widzenia - powtórzył.

Róża zakaszlała. Lecz nie z powodu kataru.

- Byłam niemądra - powiedziała mu. - Przepraszam cię. Spróbuj być szczęśliwy.

Zdziwił się brakiem wymówek. Stał, całkowicie zbity z tropu, trzymając klosz w powietrzu. Nie rozumiał tej spokojnej słodyczy.

- Ależ tak, ja cię kocham - mówiła róża. - Nie wiedziałeś o tym z mojej winy. To nie ma żadnego znaczenia. Ale ty byłeś równie niemądry jak ja. Spróbuj być szczęśliwy. Pozostaw spokojnie tę planetę. Nie chcę ciebie więcej.

- Ależ... przeciągi...
- Nie jestem już tak bardzo zakatarzona. Chłodne powietrze nocy dobrze mi zrobi. Jestem kwiatem..
- Ale dzikie bestie...
- Muszę poznać dwie lub trzy gąsienice, jeśli chcę zawrzeć znajomość z motylem. To podobno takie rozkoszne. Bo któż by mnie potem odwiedzał, gdy będziesz daleko... A jeśli chodzi o dzikie bestie, nie boję się nikogo. Mam kolce. - I naiwnie pokazała cztery kolce. Po chwili dorzuciła: - Nie zwlekaj, to tak drażni. Zdecydowałeś się odjechać.
Idź już!

Nie chciała, aby widział, że płacze. Była przecież taka dumna."

Antoine de Saint-Exupéry
"Mały Książę"

Zagubione - nieszukane - znalezione

2010-04-24T02:14:00.003+02:00

Tekst wydłubany z gąszczy tekstów, tekścików i innych gówienek pisanych zarówno w upadlającej trzeźwości, jak i w błogostanie mikropromila.
Ku pamięci 14 kwietnia 2009. Działo się.

16.04.2009
Przeprowadzki mają kilka cech charakterystycznych.
W gąszczu wad i zalet (z przewagą wad) wyłuskać można tę jedną zasadniczą, wokół której kręci się istota całego przedsięwzięcia. Biada bałaganiarzom oraz jednostkom niezorganizowanym. Chwała - wszystkim, którzy zmysł deutche ordnung wyssali z mlekiem matki. Ja oczywiście należę do tej pierwszej kategorii, mimo że czasem wydaje mi się, że jestem odstraszająco pedantyczna. Wiele jednak rzeczy mi się własnie wydaje, więc i to nie jest dla mnie zaskoczeniem.
Chociaż... trochę jednak się dziwię, kiedy likwidując pudło z rondlami, wyciągam zeń... piżamę, która zaginęła w akcji jeszcze zanim wogóle wiedziałam, czym jest przeprowadzka. Piżamę lubiłam i wielokrotnie odżałować nie mogłam jej straty, aż w końcu minęły dwa lata i pogodziłam się z losem. I wtedy nagle BACH, piżama mi tu wyskakuje jak zając z cylindra i prze-wra-ca mój świat do góry nogami.
No naaapraaawdę.

...

2010-04-12T01:19:00.002+02:00

Jakże mam cie przytrzymać

Zatrzymać

Za rękaw chwycić

Losie

Złośliwy bo sprawiedliwy

Ty się oszukać nie dasz

Po naradzie z Bogiem

Wymierzasz to czego głupcy zmierzyć nie chcą

Dumny, z ramienia Pana zerkasz

Jak „naród wybrany” tłumnie płacze i skamle

Ogień przekazuje z rąk do rąk

Kwili nad losem poległych

Jedność w cierpieniu znajduje

Bogatą lecz ulotną jak grzech

A Historiozofia chichocze jak nigdy przedtem.

Chylę czoła nad Tobą

Ty mój durny Narodzie ukochany

W swojej rozpaczy uległy i zjednoczony

Co garść bluźnierstw pogrzebał na użytek

Pospolitego Ruszenia.

A dzisiaj sobie tęsknimy... con Carlitos.

2010-03-30T23:00:00.000+02:00

Piękne to były czasy...

2010-03-19T22:49:00.003+01:00

...kiedy Z. towarzyszył od zmierzchu po świt i zamieniał wodę w wino.
A myśli w słowa.

Grunt Malarski

2010-03-10T23:43:00.004+01:00

Tak nagle wyobraźnia zaszalała

I zobaczyła Cię w drzwiach na moje salony
Jak onieśmielony przysiadasz na rozklekotanej kanapie
Która jeszcze bardziej od Ciebie chce się schować

Pojedynek na wzrok też nam wyszedł
A tamte walki zza szklanego ekranu
Uznaliśmy za wygrane
Dla wszystkich bo naszych
Słabych stron

Grunt to symbioza
Grunt to harmonia
Dłoni co po linii karku spaceruje
Co obłość biodra odkrywa
I przedramienia meszek
Przy okazji

Grunt to nadzieja w beznadziei
Którą dzielimy się całując
Nie myśląc
Nie kojarząc
Nie kalkulując
Dzieląc się po prostu wszystkim czy niczym
Ale od teraz naszym

Grunt to mój pokój fioletowy o poranku
W którym ospała miłość nagle oczy otwiera
I wdycha szmer firanek o zapachu kawy

W tym samym czasie
Ty
Niesiesz mi na tacy swoje Serce
I tak razem się przez chwilę gapimy
Na drzwi
Do których wkrótce zapuka
Przyszłość.

2010-02-16T16:14:00.001+01:00

adopt your own virtual pet!

Mucher

2010-02-15T22:12:00.003+01:00

Qué angustia le acompañó... sólo lo sabe Dios.

2010-02-10T22:03:00.004+01:00

Fotografia

2010-02-01T23:20:00.007+01:00

Myśli zaklęte
Bo rzeźbionym kadrem ograniczone
Unieruchomione i skostniałe w ziarnie czarnobieli
Szepczące do złoconej ramki o tym co było

Choć wciąż trwa dla nich samych
Dla obecnych jest dymem który
Gdzieś tam
Kiedyś
Coś
Daleko i Nigdy

Zasepiony wzrok ma bohater którym błądzi w tle autora
Zagaja sąsiada przy ramieniu
Głaszcze wiernego psa przy nodze
Niedbale wspiera ręką o kolano
I zerka
W stronę Dumnej Pani o kręconych włosach

Zaszłego dnia o którym nikt nie wie już nic
I domyślać się już nie wysila
Działo się wiele
O skondensowanej przyjaźni
O skrytej miłości
O schowanej niechęci

Tamtego popołudnia
Cukiernicy na haftowanej serwetce
Postawili lukrowane arcydzieło
Którego nikt by dziś już nie tknął
Pomiędzy jednym a drugim och i ach

Tamtego poranka
Dumna Pani naprędce wygładzała suknię namiętnie potarganą – po kryjomu
Czule objęta przez kadr

Tamtego południa
Syn wyznał że kocha nieszczęśliwie
A labrador jako jedyny zrozumiał
I położył głowę na udzie

Tamtego wieczora
Wyjaśnienia
Eksplikacje
Awantura

Tamtego dnia
Wszyscy uśmiechnęli się do zdjęcia

Dzisiaj
Zasępiony cień postaci coś o nich jeszcze szepcze
Coś o atrybucie bajdurzy
I zaszczyconym świadectwie tamtych czasów

Nieprzypadkowy odbiorca oświecony
Zerka znad kawy kieliszka książki
Bądź zahacza wzrokiem
Muska znawstwem
Przysypia

I pisze.

Pisze
Opisuje tworzy ocenia wycenia.

Zachwyca się ten z powołania
Ten świadomy co w ręku ma dyplom
Słuchaczy na zawołanie
Odbiorców pachnących
Darczyńców co w dary nie wierzą
Bije brawo
Pije wino
Zagarnia pojemność ramki pozłacanej
Nie pojmując jej istoty

Wcale.

Hôtel de Vie

2010-01-29T00:10:00.004+01:00

Pewnego dnia lub wieczoru, w jednym z wielu hoteli chciałam włożyć pantofle.
Wracając z kolejnej sesji ustaleń i absurdów marzyłam o kąpieli w hotelowej pianie, omotać się hotelowym szlafrokiem i włączyć hotelowy telewizor.
Wybiła północ.
Wyszłam z hotelowej wanny, otworzyłam hotelową lodówkę i wyjęłam 1664 – w cenie hotelowej.
Hotelowe refleksje.
Hotelowe okno, przez które krzyczał widok na atrybut paryski, brukselski, londyński, barceloński.
Samotność w hotelu.

Śniłam kiedyś o tym, jako mała dziewczynka, której wyobraźnia popełnia pierwsze zarysy marzeń o przyszłości. Dorosła pani o blond włosach, z walizką.
Skąd mi się to wzięło do diabła?

L'Amour Au Temps Des Révoltes

2010-01-12T23:17:00.002+01:00

Gdzieś Tam

2009-12-16T23:56:00.003+01:00

Oj tam gdzieś w horyzont się zagapmy
Oj tam gdzieś coś migocze
Czy to gwiazda?
Czy może marzenie które spada?

Niech Бреговић nam o tym opowie.

Modlitwa do Anioła Stróża

2009-10-09T01:19:00.002+02:00

Bądź Ty zawsze ułudą, w którą chce się wierzyć
Bądź Ty gdzieś tam na horyzoncie, którego nie widać
Majacz na obłoku i śmiej się pobłażliwie
Zapisuj w notesie potknięcia i wyroki
A świt co marudzi
Niech zastanie Cię siedzącego na parapecie.
Patrz wtedy na mnie i wdychaj mój sen

Bądź Ty zapachem kawy
Muśnięciem w ramię w zatłoczonym autobusie
Codziennym „nie jem obiadu”
Bólem głowy kiedy natłok poniewiera

Bądź Ty obok kiedy głowa opuszczona, senna, ospała i nieobecna
Bądź Ty kiedy lęki biorą górę - ich przeciwnikiem
Bądź Ty moim gościem kiedy zgrzyt klucza w zamku
Bądź Ty słabościami
Pochyl się nad nimi i staraj ogarnąć ich potęgę

Bądź Ty tam i tu
Gdzie bądź…

Que descanses en paz, Negrita...

2009-10-05T01:58:00.004+02:00

...algun dia nos vemos.

Stare, zapomniane, "niepopularne"

2009-10-02T22:42:00.002+02:00

Dzień 11

2009-09-11T13:01:00.000+02:00

Tyle już trwa próba sił. Tych w mięśniach i tych w głowie.
Trzy tabletki magnezu.
Poranna lektura etykiet, stos czerwnieniących się pomidorów i naczynie żaroodporne w zlewie. Na stole niedbale porzucona książka kucharska "dla laików". Kolorowa, z mnóstwem zdjęć, wesoło napisana. Rozdziewiczona parę dni temu.
Zaliczona kolejka w urzędzie, załatwione, podbite, przekazane.

Walka podjazdowa z własną słabością, z którą - pomimo upływu wielu lat - wciąż nie umiem się pogodzić. Na razie kilka : 0 dla mnie.
Masowanie obolałych ideałów, które podważono i opluto.
Sny o przyjacielu, który przestał nim być są coraz mniej wyraźne, działa "niepamięci cud". Kim wogóle był ten człowiek...?

W chwilach drżącej brody zahaczam wzrokiem o pewien tekst anonimowy, sprzed pięciuset lat.

Nie zawsze jest trudno.
Czasem mignie flesz o wędrującym guziku z okolic biodra ku pępkowi, o zapomnianej koszuli, która sama się przypomniała.
Świadomość nadrabiania, powoli, własnym rytmem, bez paniki jest jak francuskie śniadanie. Wyborna i wzmacniająca.

Czas przestał biec jak szalony i oplatać się wokół palców.
Pozostaje tylko zadrzeć głowę.

Mój pierwszy wiersz

2009-09-08T21:02:00.002+02:00

Nie pamiętam czym był
Wspomnieniem
Westchnieniem
Żalem
Refleksją

Nie pamiętam czy wtedy kochałam
Nienawidziłam
Czy cokolwiek czułam – wtedy

Czy składałam niewinną całość
W poczucia winy refleksję?
Czy w radość pojmowania kształtów Mojego Świata?

Czy się bałam…
Czy wzgardziłam...
czy kochałam…

Nie pamiętam…

Gdzie on jest
Ten mój wiersz
Ta linia myśli zapisanych …?

Canción "Infancia"

2009-07-21T00:06:00.008+02:00

Algo se muere en el alma, cuando un amigo se va,
Y va dejando una huella que no se puede borrar.

No te vayas todavía, no te vayas por favor
no te vayas todavía que hasta la guitarra mía
llora cuando dice adiós.

Un pañuelo de silencio a la hora de partir,
Porque hay palabras que hieren y no se deben decir.

El barco se hace pequeño cuando se aleja en el mar,
Y cuando se va perdiendo que grande es la soledad.

Ese vacío que deja el amigo que se va
Es como un pozo sin fondo que no se vuelve a llenar.

No tengo idea si vales las palabras.
El Tiempo dira.

Podśmichiwajki stołeczne

2009-06-24T23:10:00.003+02:00

Dla tych, co nie skumali; ta reklama jest stara, helooOOOoooł :)

Wspomnienia zapalonej lampy

2009-06-23T21:47:00.003+02:00

Ach ta powierzchnia
Ach te światło cienie
Ach ten stos książek, wymienianych, przebieranych, kartkowanych, po sto razy czytanych
Ach.. to wszystko – co już nie wróci.

Francuziki

2009-06-22T00:39:00.013+02:00

Barneville, 30/09/2005

Świat Francuzików jest prosty, nieskomplikowany, ułożony. Na ich korzyść wymyślono mnóstwo systemów i udogodnień, które w moim kraju zostałyby uznane za durnowate fanaberie.

Francuziki kochają automaty. Pełno ich wszędzie; w metrze, w hipermarketach, centrach handlowych, na ulicy. Parkingi, benzyna, bilety, wejścia, wyjścia. Aparaty na kartę, dotyk, głos. Aparaty podstarzałe, nadgryzione zębem czasu, broń Panie Boże (sic!) - wandalizmem.

Dlatego też Francuziki opływają w różnego rodzaju karty.
Pełno tego plastiku poniewiera się w ich portfelach, ale nie ma mowy o pomyłce, zawsze Francuzik wyciągnie kartę „qui convient”. Lubuje się w tej czynności. Takie to fajne błysnąć kolorowym kartonikiem, wetknąć w odpowiednią szczelinkę, przycisnąć śliczny guziczek. Wszystko bez problemu; automacik wyda z siebie wdzięczne „bim bam”, może jeszcze coś powie, zaśpiewa, zatańczy, przyjaźnie mrugnie diodą i subtelnie wypluje kartę.
Francuzik odjeżdża, odchodzi z tym swoim atrybutem, a w jego podświadomości umacnia się to typowo francuzikowate poczucie bezpieczeństwa. Usłyszał „bim bam”, za którym kryje się mozolnie ułożona konstrukcja socjalna, o której zachowanie tak dzielnie krwawi Chirac.

Francuzik lubi komfort. A skoro lubi komfort, to kocha go udoskonalać. Czyli jest podatny i rozbrajająco nieodporny na wszystkie nowinki techniczne. GPS w samochodzie jest niezbędny jak kierownica (kij, że nawala). I-Pod to tak, jak podwieczorek, bez którego Francuzik ląduje na ostrym dyżurze z ciężką depresją żołądka (w modzie są specjalne pokrowce na owe cudo – pluszowe, plastikowe, skórzane, we wszystkich możliwych kolorach, nawet tych, których jeszcze nie odkryto – po 150 euro za sztukę).
Rzecz dotyczy również sprzętów wszelakich; Francuziki są mistrzami w wymyślaniu pierdół nad pierdołami („promocja! Kup 10 klipsów do torebek, a drugie 10 dostaniesz gratis!”) w stylu automatycznych spluwaczek, czy hermetycznych pojemników na zużyte prezerwatywy.

Nic to. Francuzik to lubi. Czuje się bardzo bezpieczny i utwierdzony w przekonaniu, że ktoś o niego dba (cała armia ludzi) i że w pełni mu się to należy.
Francuzik jest miły dla otoczenia. Uśmiech i miła aparycja to podstawa. Szczerzy zęby, grzecznie odpowiada na pytania, zagaduje i jest taki fajny w tych swoich okularkach, obok samochodu (najnowszy model Renault), w ładnej kurteczce, z kolorowym szaliczkiem i czapeczką, z plecaczkiem na dwóch ramionkach (kręgosłup!!).
Wszystko to wykonane z materiałów hiperekologicznych i przyjaznych dla Środowiska.

Francuzik to urodzony Rewolucjonista. Znaczy się, kocha Rewolucję. Znaczy się, jest jej Dzieckiem. Od becika jest karmiony pierdołami będącymi spuścizną horroru 1789.
„Jesteśmy dumni z Rewolucji”.
„Rewolucja to fundament naszego ustabilizowanego świata”(->BIM BAM)
„Dzięki Rewolucji mamy Wolność i Demokrację”.

A ja Wam powiem kochani, że dzięki tej Waszej Rewolucji jesteście w Ciężkiej Dupie.

Kocham Francję, właściwie mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że w jakiś tam głęboki sposób się z nią utożsamiam i wszystko, co francuskie, jest mi bardzo bliskie.
Ale nigdy nie zaakceptuję „mamtowdupizmu” jej obywateli...
Merci, Cendrars.

Auf der anderen Seite

2009-06-18T00:47:00.002+02:00

O tym, jak przypadki unikają zbiegu okolicznosci...

Dzień Mumy

2009-05-27T01:26:00.001+02:00

Mumo Moja,

W ten piękny dzionek
Trzymaj nerwy na postronek
Zerwij kwiatków parę
Rozdaj dzióbków coniemiarę
Psa podrap za uchem
Porozczulaj się nad męża brzuchem
Córcię przytul, co wierszyk kleci
Synka, co sam już ma dzieci :)

Bo to taki jest myk
Żeby dopadł Cię bzik
Na łopatki powalił na zieloną murawę
Nasłał ciacho, co niesie Ci kawę
Kazał ryjek wystawić ku słońcu
I odsłonić zęby na końcu

Takich beztroskich figli Ci życzę
Jak zaróżowiony policzek
Usta jak maliny, korale i wiśnie
Słońca promyk, co w oku zabłyśnie
Aż się dusza zachłyśnie
I radością tryśnie
I jak małpa na ogonie zawiśnie :)

Tego życzę Ci ja - Córka Twa Mu-Cha

A mi Hermano

2009-05-21T23:49:00.005+02:00

Alfonsina Y El Mar

Por la blanda arena
Que lame el mar
Su pequeña huella
No vuelve más
Un sendero solo
De pena y silencio llegó
Hasta el agua profunda
Un sendero solo
De penas mudas llegó
Hasta la espuma.

Sabe Dios qué angustia
Te acompañó
Qué dolores viejos
Calló tu voz
Para recostarte
Arrullada en el canto
De las caracolas marinas
La canción que canta
En el fondo oscuro del mar
La caracola.

Te vas Alfonsina
Con tu soledad
¿Qué poemas nuevos
Fuíste a buscar?
Una voz antigüa
De viento y de sal
Te requiebra el alma
Y la está llevando
Y te vas hacia allá
Como en sueños
Dormida, Alfonsina
Vestida de mar.

Cinco sirenitas
Te llevarán
Por caminos de algas
Y de coral
Y fosforescentes
Caballos marinos harán
Una ronda a tu lado
Y los habitantes
Del agua van a jugar
Pronto a tu lado.

Bájame la lámpara
Un poco más
Déjame que duerma
Nodriza, en paz
Y si llama él
No le digas que estoy, dile que,
Alfonsina no vuelve
Y si llama él
No le digas nunca que estoy
Di que me he ido.

Te vas Alfonsina
Con tu soledad
¿Qué poemas nuevos
Fuiste a buscar?
Una voz antigüa
De viento y de sal
Te requiebra el alma
Y la está llevando
Y te vas hacia allá
Como en sueños
Dormida, Alfonsina
Vestida de mar.

Paris, tu me manques...

2009-05-14T23:45:00.002+02:00

W poszukiwaniu

2009-05-03T22:29:00.003+02:00

Jaki jest zapach mojego domu?
Jeszcze go nie czuję. Mój błędnik ma problem ze zlokalizowaniem właściwego miejsca. Za dużo się tych adresów nagromadziło w ciągu ostatniego roku.

Ulica L wciąż się śni i pozostaje archetypem dziecięcych wspomnień. Tam się wszystko zaczęło, nagromadziło i nabrało formy.
Ulica K pozostała daleko; sentymentów brak. Miały tam miejsce rzeczy ważne, ale z gatunku tych, o których nie chce się pamiętać.
Ulica F wciąż pracuje na to, aby pierwsze o niej myśli nie błądziły w labiryncie synaps i neuronów, tylko jednoznacznie narzucały ciepłe skojarzenie o domowym zaciszu, które skrywa to, co mam najcenniejszego.
W końcu przystań P.
To tu mam mieć spokój. Znajdować go w każdym zakamarku i kącie, obojętnie, czy otworzę szafę, czy klapę od sedesu. Na razie codziennie, kiedy przestępuję próg, przebiegam przez przedpokój, wbiegam do pokoju dziennego, otwieram drzwi na balkon i patrzę, jak cały Świat wpada do środka i krzyczy w swojej okazałej i dotlenionej postaci, że jest mój i tylko mój.
Obłaskawiam ściany dźwiękami muzyki, myślami, zapachem snu i papierosów. One też muszą się przyzwyczaić.
Wkrótce, za jakiś czas, kiedy wrócę jak co dzień - przywita mnie moja tu obecność.
Głośno wtedy zaśpiewam.

Klej

2009-04-20T23:32:00.006+02:00

Idzie klej i po kolei
Napotkane rzeczy klei:
Stołki, szklanki, filiżanki,
Salaterki, wazy, dzbanki,
Talerzyki, flaszki, miski,
Garnki, wiadra i półmiski,
Nawet ławki, nawet szafki,
Nawet książki i zabawki.
Już posklejał kuchnię całą,
A tu ciągle mu za mało,
Wysmarował w pół godziny
Wszystkie kołdry i pierzyny,
Cały dom się klei, lepi,
A on chciałby jeszcze lepiej.
Naraz wzięła go ochota,
Co się rzadko komu zdarza,
Że przykleił psa do kota,
Kota zaś do kominiarza,
Zlepił z sobą dwie kumoszki,
Które miały jakieś sprawki,
Szyld przykleił do dorożki,
A burmistrza do sikawki.
W mieście straszne widowisko.
Z każdą chwilą coraz gorzej,
Już się wszystkim lepi wszystko
I odlepić się nie może.
Już nie idzie nikt aleją,
Posklejane lampy gasną
I powieki tak się kleją,
Że za chwilę wszyscy zasną.

(W sensie JA. Dobranoc.)

hrrrrrrrum hrrrrum kuuiiiii :)

P.S. Brzechwa też się pewnie przeprowadzał...

Paryż se ryczy...

2009-04-10T01:45:00.005+02:00

...a ja razem z nim. Krople jak grochy biją w szybę okna. Inne krople drążą dziury w wykladzinie.
Niespakowana i rozmemlana łajza. Nie zapłaciłam za hotel, nie zamówiłam taksówki, nie przewidziałam, że... tak to się potoczy.
Jestem tak wykończona, że nie mogę spać.

No to se ryczę. Może się jeszcze bardziej zmęczę.

Myślę o Tobie

2009-04-04T00:57:00.001+02:00

Welcome in Pustaczkowo :)

2009-04-01T22:45:00.000+02:00

Wejście smoka (fioletowego)

Pustaków ciągle mi, ciągle mało mi!

Turkus rządzi... w mojej kuchni.

Dzisiaj już nie chciało mi się stąd wychodzić. Znaczy się - będzie mi tam dobrze.

Impresje

2009-03-29T21:03:00.000+02:00

Zostawiam w tych ścianach niespełnione marzenia, które - myślałam tutaj właśnie się zrealizują. Rok temu dokładnie wszystko tu pachniało jeszcze farbami i nadzieją. Widok za oknem był obiecujący, zwłaszcza w pełni lata po południu, kiedy niebo przybierało kolor "sierpniowo-madrycki", lejąc zar na ospałe miasto. W oddali majaczyły odsłonięte podwórka secesyjnych kamienic, a z okien dobiegały dźwięki obiadowe (stuk łyżek, szumiącej wody ze zlewu, gwar rozmów). W tej mojej scenerii siedziałam na odrapanym parapecie, malowałam paznokcie, a z głośników płynęły stare tanga Gardela.

Ot, leniwe niedzielne popołudnie. Brakowało tylko starszych panów w białych kapeluszach i w świezych koszulach, grających w karty przed domami przy specjalnie wyniesionych na tę okazję stolikach. Prawie jak Buenos Aires...

Kiedy słońce powoli zanikało za dachami miast, a na niebie rozpoczynał się spektakl kolorów, zapalała się lampa uliczna zawieszona między moim oknem, a kamienicą naprzeciwko. Rzucała poświatę do pokoju, nieoświetlonego jeszcze, robiąc podkład muzyce wciąż płynącej z głośników. Ciężko było się wyrwać z tego klimatu, lakier na paznokciach dawno wysechł, a niedziela dobiegła końca.

Za ścianą Dziwna Rodzina rozpoczynała wieczorno-nocne rytuały. Żona pokrzykiwała na swoje latorośle (do dzisiaj nie wiem ile ich ma) zapędzając któreś do ćwiczeń muzycznych. Brało to to skrzypce i mordowało Bacha doskonaląc tym samym swój brak talentu i przyprawiając mnie o głośny śmiech. Wylatuję stąd, a to małe dalej nie umie grać. Nie traćmy nadzieji.

Lato minęło. Na miejscu pustej przestrzeni wyrósł apartamentowiec odcinając mnie tym samym od światła. W zimie bywały takie dni, kiedy zdawało się, ze w moich czterech ścianach dzień wogóle się nie budzi. W kuchni i w łazience temperatura potrafiła spaść do 10 stopni. Zaczęli też kręcić się tu obcy ludzie z zamiarami adaptacji hacjendy pod nowego lokatora. Zadeptali podłogę, zerwali lampę, spruli ścianę i pozbawili sentymentów. Nie sprzątam tu już. Nie chce mi się.

Czas odejść do nowego gniazda, świezego i wypieszczonego by zapuścić korzenie, które wyrwane rok temu jakoś nie chciały się nigdzie indziej przyjąć. Może tym razem się uda.

Odsłona pierwsza

2009-03-22T18:34:00.000+01:00

Małe, śliczne, transparentne, milusie i niebiesie; czyli okno na mój przezroczysty świat, którego nikt nie rozumie :)

Obserwacje

2009-03-19T13:20:00.000+01:00

Piękną mamy dzisiaj pogodę; odnotowano 16 stopni, bezchmurne niebo. Siedzę w Starbucksie, sączę koktajl waniliowy i gapię się na przemykających roznegliżowanych grubych anglików (i angielki). Ja nie wiem, co jest z tym narodem, ale dla nich ta temepratura to już zwiastun lata i wszyscy zaczynają jak na komendę biegać z gołymi nogami (co często wygląda odrażająco), rękami i prawie dupami. Możliwe, że są to jakieś atawistyczne nawyki, kiedy to ledwo co pospadali z drzew, owinęli się jakąś krową, czy innym dzikiem i hajda na podbój ziem. Tyle, że wtedy dużo biegali, to im ciepło było, a teraz? Siedzi to przed kompem/telewizorem i wpierd##la chipsy. Ale dalej chodzi gołe.

Tęsknię za Francją (sic!) i wszystkim, co z nią związane. Tutaj – niby wszystko podobne, ale bardzo obce. Ludzie paskudni (jak oni się rozmnażają? Chyba po ciemku i po pijaku) żarcie takie, że od dwóch tygodni muli mnie w zołądku, a cera nadaje się jedynie do totalnego remontu. Do tego ten ich, qwa, język... Skąd im się madafaka wziął ten akcent? Nawijają, jak gdyby po urodzeniu na dzień dobry dostawali fangę w żuchwę, która to na skutek uderzenia poluzowała się była i nie pozwala na wyraźne artykułowanie słów. Do tego przy tym ich „hello” wykrzywiają twarz (w sensie ryj) w pedalskim grymasie, że odwracam wzrok zażenowana bąkając jakieś tam „haj”. A najchętniej wydarłabym się głośno „bążur”!!!! Ta ich brytyjska powściągliwość i pseudoelegancja mnie dobija...

Nic to, wracam do roboty...

Zmęczenie

2009-03-15T11:47:00.000+01:00

Kraków mnie kocha. Ja kocham Kraków. Wczoraj przemierzyłam go niemal całego od Piasków po Stare Podgórze na butach. Mp3 w uszach i skłębione myśli - odleciałam zupełnie. Nie pamiętam ani jednej mijanej twarzy.
Świadomość, że jestem tu tylko na chwilę, nie pozwoliła przysiąść na "zamyślonym kamieniu" i wypić kawy gapiąc się na gołębie, tylko rzuciła go hen i kazała za nim biec.
Odległości stają się coraz mniejsze.
Moment unikalny jako symbol kojarzy mi się już tylko z życiem przed życiem.
Czuję, ze ciezko teraz pracuje, aby gwozdz programu wreszcie został przybity a złoty środek udowodnił, ze naprawde istnieje.

Kolejna efemeryczna ułuda? Się okaze.

Mehr Licht!

2009-03-10T20:26:00.000+01:00

Na 37 metrach kwadratowych trudno "zarządza się" światłem.

Jednak z moim upodobaniem do przezroczystości wszelakiej, uznawanym przez co poniektórych za zboczenie... wzięłam i wymysliłam. :)
Kombinowałam, rozstawiałam się po wielu kątach naraz, testowałam kolory o różnych porach dnia, by w końcu wybrać rozwiązanie, które sprawia że robi mi się błogo.
Rezultat wkrótce.

A poniżej uchylony rąbek tajemnicy... Nie mogę się już doczekać!!

Homeless

2009-03-09T00:52:00.000+01:00

Szósty tydzień na walizach.

Czterdziesty któryś tam dzień nadwerężania mózgowia, które uparcie włącza tryb wakacyjny, a ja przestawiam je niezłomnie na nieustający challenge. W totalnym chaosie, jaki tu panuje próbuję rysować mapy, być ujmująca w swym stylu bycia i przeskakiwać pomiędzy czterema językami, tak jakby to była fraszka. Wstaję wcześnie, kładę się późno.

W weekendy - zapach innych miast, niezliczone wystawy i imprezy do 4 rano.

Mówią: masz przejebane, tułasz się po hotelach, ja bym tak nie mógł/nie mogła. Jak Ty to znosisz?

Przysiadam wtedy w zadumie. Jak? Zapycham - owszem. Ale pierwszy raz odkąd pracuję, czuję, że mój mózg leci na pełnych obrotach i stara się ( z trudem bo z trudem) zwiększyć objętość...

Do tego te liczne acz pobieżne znajomości uzupełniam o wdychanie nowych obcych woni, cieszenie oczu i umysłu; se raz zobaczę Picassa, se innym razem pokontempluję Rubensa, wypiję kawę na Montmartre, nadużyję alkoholu na Leicester Square z dawno niewidzianymi przyjaciółmi... a rano kaca wyleczę gorąca belgijską czekoladą.

Faktycznie, mam przewalone. :)

O. dziś dał znać. Pamięta.

Jestem sobie jeszcze tu...

2009-02-05T15:56:00.000+01:00

...ale już niedługo. Na własne życzenie rozpoczynam rozdział, w którym nie będzie odstępów, akapitów, ani nudnych opisów.

Niekontrolowanie - Mojry dowałiły mi jeszcze bonusami, takimi jak: poszukiwanie i zakup mieszkania, gonitwa po bankach, wymiana kabiny w łazience (zgniłe dechy pod brodzikiem, fajerwerki w instalacji). Zadbały zołzy, żebym się nie nudziła.

Ja se latam, a tu Paryz mi dyszy... za nim Bruksela.. aaaa potem ... MARAKESZ??? hy hy hy.